Nung isang araw habang kumakain kami ng mga kabarkada ko sa isang seafood resto, napansin ko ung pusit na hiniwa-hiwa para magmukhang pinya for food presentation sake. Para nga naman hindi ka maumay sa pagkain dapat masarap tignan ang luto mo. Ganun pala ung technique para magmukha siyang delicioso kahit ang totoo, wala naman talaga siyang lasa. Ewan, hindi ko lang siguro na-enjoy kumain ng pusit maliban kung gawin itong calamares.
Moving on, dahil sa food prep technique na yun naalala ko tuloy bigla kung paano namin lutuin ung hotdog nung mga bata pa kami. Hindi lang kasi basta konting hiwa sa magkabilang dulo ung ginagawa namin. Nilalagyan namin yun ng design para kapag naluto na siya sa mantika di na siya mukhang lampayatot.
Kaya lang nung minsan gumising ako, naiyak na lang ako sa may hagdan kasi wala na ako breakfast. Dahil ung mga barako ko na kapatid, isang pirasong TJ na lang ung tinira sa kin. Kaya simula nun, lahat un may pangalan na haha para hating kapatid. :) Ang cute. I told them the story and they were all laughing. Kulit lang.
I recently had a fight with my brother. Now that we're grown ups we don't do catfights anymore... we tweet. Kaloka. But that simple hotdog story made me miss him. We're not raised to say "i love you or i'm sorry." Cold war makes the longing grow fonder. The only thing that will break the silence is when one of us starts to speak up, not to say sorry, but to make kwento recent good or bad incidents.
"My girlfriend and I broke up. Just so you know..."
And for that simple breather... I know we're good.